Je vinger erop leggen.

Muziek goed vinden is natuurlijk een subjectieve ervaring. Het is op momenten lastig aan iemand anders uit te leggen waarom je een band of artiest nu zo goed vindt. Apart zijn de bands waarbij het voor jezelf niet eens helemaal duidelijk is waarom hun muziek je zo fascineert en/of raakt.

De afgelopen weken zijn er een tweetal bands die mij ontzettend bezig houden. Een daarvan is Band of Horses, waarvan de debuut cd moet verschijnen op Subpop ergens deze lente. Via indietorrents kreeg ik deze plaat in mijn bezit. Het eerste nummer 'The First Song'(it's all in the name) trekt meteen mijn aandacht. Is het de stem die doet denken aan Jim James van My Morning Jacket, zijn het de geharmoniseerde gitaren die steeds net doen alsof ze een grootst refrein aangeven, who knows? De hoekige riffs worden spaarzaam toegepast in het nummer 'Wicked Gil' waardoor deze band niet vervalt in het meeliften in de 'hipster slipsteam'. Wanneer het refrein begint in 'Wicked Gil' dient zich een van de meest briljante interacties tussen stem en gitaar aan die ik dit jaar heb gehoord. De sferische passages doen denken aan het minder bombatische werk van 'The Flaming Lips'. Een plaat die na een luisterbeurt je aandacht trekt, na talloze luisterbeurten ben ik helemaal fan van deze plaat. En ik kan de vinger er niet op leggen, omdat de elementen an sich niet geniaal zijn, maar ik denk dat deze heren weten hoe ze moeten mengen.

check ze uit op hun website al staan hier alleen oude mp3s en veel fotos van deze mannen inclusief baarden.

Die andere band waar ik de vinger niet op kan leggen is 'Wilderness'. Muziek van deze tijd die niet zo klinkt, muziek vol urgentie, geweldig samenspel tussen bassgitaar en drum en een unieke zanger. Duistere passages waarin een lichtje blijft branden. Check die band, hun 2de plaat komt dit jaar uit op Jagjaguwar.
Wilderness website