De laatste weken ben ik weer helemaal into het kijken van tv-series en films. Natuurlijk heb ik altijd wel een aantal favoriete tv-series gehad die ik via internet binnen haalde en dan keek wanneer ik er zin in had. Ik noem een 24, lost, oc, csi. Sinds kort kan ik ook mijn favoriete talkshow Conan 'O Brien weer bekijken, een genot om zijn ultiem flauwe grappen weer te kunnen zien en zijn commentaar op actualiteiten.

Ik heb zojuist de film The Descent gezien, een aardige Britse horrorfilm over een groepje vrouwen dat besluit een grot te bezoeken, ze gaan graag op dergelijke excursies. In het verleden gebeurde er na een raft-excursie al iets naars met man en kind van hoofdpersoon Sarah. De grot die ze dit keer bezoeken zou niet een horrorfilmgrot zijn als er niks zou gebeuren.
Het begin van de film laat het overlijden van kind en echtgenoot van Sarah zien. Men krijgt het idee dat dit begin er alleen is voor een paar flashbacks en een open einde. De schrikmomenten zijn er genoeg al is het schrikmoment in horrorfilms altijd zeer strikt vastgelegd.

Er lijkt iets engs te gebeuren, muziek zwelt aan. Oh, nee er gebeurt niks, camera draait langzaam weg en dan HOPLA KEE ineens staat daar uw gemene zombie, smerige seriemoordenaar, uit de kluiten gewassen speelgoedrobot met een blik die niets dan slechts voorspelt.

np: Joan of Arc - The Infinite Blessed Yes