17. Karate - Pockets [Southern]



Alle albums bespreken voor het eind van het jaar, dat zit er niet meer in. Maar ik ga rustig verder met dit mooie indie jazz-rock album. Karate heeft de emo-kant steeds meer laten en de jazz-kant steeds meer laten zien. Op het vorige album resulteerde dit in 3 begaafde muzikanten die maar wat langs mekaar zaten te fröbelen. Op Pockets is het gevoel voor het liedje weer teruggevonden. Jazzy akkoorden, mooie lopende basslijnen en perfecte solo's. Geen noot teveel. De solo's in de nummers 'pines' en 'water' zijn perfect ingepast. Het karate van 2004 is melancholisch en toegankelijk. Het niveau van eerder werk wordt meerdere malen bereikt. In het voorjaar van 2005 zal Karate in de tivoli spelen. Kijken of ze het gepiel dan ook kunnen doseren.